جنگل

پارانویا

yasharshams — Fri, 04 Sep 2009 08:32:54 GMT

از زیر سنگ هم شده پیدایم کن!

/ دارم کم کم این فیلم را باور می‏کنم./

و این سیاهی لشکر عظیم/

عجیب خوب بازی می‏کنند/

در خیابان‏ها/ کافه‏ها/ کوچه‏ها/

هی جا عوض می‏کنند و/

همین که سر برگردانم/

صحنه‏ی بعدی را آماده کرده‏اند/

/ از لابلای فصل‏های نمایش/

بیرونم بکش/

برفی بر پیراهنم نشانده‏اند/

که آب نمی‏شود/

از کلماتی چون خورشید هم استفاده کردم/ نشد!/

و این آدم برفی درون/

که هی اسکلت صدایش می‏کنند/

عمق زمستان است در من./

اصلا/ از عمق تاریک صحنه پیدایم کن!/

از پروژکتورهای روز و شب/ از سکانس‏های تکراری زمین، خسته‏ام!/

دریا را تا می‏کنم/

می‏گذارم زیر سر/ زل می‏زنم/ به مقوای سیاه چسبیده به آسمان/

و با نوار جیرجیرک به خواب می‏روم./

نوار را که برگردانند/ خروس می‏خواند/

از توی کمد هم شده پیدایم کن!/ می‏ترسم/

می‏ترسم چاقویی در پهلویم فرو کنند/ یا گلوله‏یی در سرم شلیک/

و بعد بگویند:/ "خُب/ نقشت این بود".»

گروس عبدلملکیان

برای این روزها...

yasharshams — Fri, 19 Jun 2009 05:16:04 GMT

کوتاه بگویم اصلا نمی دانم کار درستی است که می خواهم نامه ای برایت بنویسم یا نه ؟ یا شاید اینجا نباید نوشته شود ولی خواستم قبل از اینکه نامه را بخوانی بگویم : دلم برایت تنگ شده

بگذار قبل از اینکه سلام کنم بگویم این نامه شاید آخرین دست نوشته هایم برایت باشد دوست داشتم این نامه را سالها قبل برایت می نوشتم که راستش را بخواهی نوشته بودم و بارها برایت پست کردم وهمیشه برمیگشت

و شاید مجبور باشم بیشتر این نامه رو در تاریکی بنویسم چون این جا سلول انفرادی ست

سلام

دادگاه تشکیل شد با چشمان بسته بی آنکه ترسیده باشم حکمم صادر شد فردا ساعت 7 صبح . راستش حالا کمی ترسیدم فکر کنم تنها نبودم کنار بچه ها بودم ولی نفهمیدم که برای چه کسانی حکم اعدام صادرشد .

وقتی این نامه را می خوانی شاید در پاریس باشی شاید در مرز باشی شاید هم اینجا باشی چند سلول آنطرف تر و شاید این سرباز که قول داده این نامه را به دستت برساند از این کار پشیمان شود نمی دانم . ولی دوست دارم آخرین نفری باشی که برایش می نویسم

اینجا راحت تر می توانم به تمام لحظاتی که با هم بودیم فکر کنم. به اینکه هیچ گاه نگاهم نکردی و از من هم

می خواستی نگاهت نکنم به اینکه بارها از من خواستی لاغر شوم و من نتوانستم به اینکه چرا در لحظاتی که باید در کنارت نبودم به اینکه حتی نمی دانم چه رنگی را دوست داری به اینکه چقدر حرف داشتم برایت

چقدر دوست داشتم برایت شعرهایی می گفتم و همه ناسروده شد راستی چرا همیشه دوست داشتم تو را به شعر هایم ببرم چرا این همه چرا برایم به جا ماند

از سراشیبی گاندی که پایین می آمدی من تمام حرف هایی که آماده کرده بودم فراموش کردم و این فراموشی در تمام مدت همراهم بود آن سراشیبی را بارها بدون تو پایین آمدم که حرفهایم یادم بیاید

شاید راست میگفتی ما هیچ وقت همدیگه رو دوست نداشتیم شاید راست میگفتی ما به زور می خواستیم همدیگه رو دوست داشته باشیم اما تو آخرین نفری هستی که قبل از ساعت 7 صبح می خواهم برایش بنویسم

یکبار جاهایی که با هم می رفتیم را در یک کاغذ کوچک نارنجی برایم نوشتی و من خیلی ناراحت بودم از اینکه چقدر جاهایی را که من دوست داشتم با هم نرفتیم و اصلا ما جاهایی رفتیم که هیچکداممان دوست نداشتیم

چقدر می خواستم با هم از میدان انقلاب پیاده می رفتیم سمت جمهوری و از اونجا سمت میدان آزادی

اما حالا تا ساهت 7 صبح تنها سه ساعت وقت دارم

راستی اینجا برای اعدامیها ساعت را اعلام میکنند و این سرباز توی راهرو با آن صدای زمخت و 28 قدمی که طی میکند در طول راهرو ، دوست داره این چند ساعت هم بگذره و بره بخوابه اما قول داده نامه رو بهت برسونه

اما من از این کشور از این شهر از این کوچه ها از خودم بدم می آید همه ی اینها نگذاشتند من تو را دوست داشته باشم من از مارکس هزار گله دارم که هیچ گاه جزوه ای درباره عشق ننوشت از تمام فیلسوفان جهان که هیچ کدام از کتابهایشان که حفظ بودم را در این مدت به یاد نمی آورم و ایکاش به جای خواندن آنها از باغچه ی کاکتوس هایت برایم میگفتی

از آسمان این شهر که هیچ گاه رنگی نبود که دوست می داشتم بدم می آید .من از مرغان دریایی بدم می آید که هیچگاه نگذاشتند حرفهایم به گوش دریا برسد از کافه های این شهر که هرگز وتکای خنک برای من و تو آماده نکردند من دوست داشتم روی صندلی های چوبی با هم قرار های عاشقانه ی روزهای بعد را بگذاریم اما نام روزهای هفته را هم بلد نبودیم

از این ساعت مچی که تک تک لحظات ما را به شمارش گذاشته بود و نیشخند تلخی همیشه گوشه ی لبش بود بدم می آید. از عقربه هایش که همیشه به من یادآوری میکرد دیر است و باید بروم.کاش برای یک ثانیه ی دیگر می دیدمت و تا آخر دنیا همه ساعت هایشان را با من ساعت تنظیم میکردند که برای لحظاتی توانسته زمان را به عقب برگرداند

روزهای اول را همیشه دوست میداشتم روزهای کلماتی که معنی شان خیلی زود عوض شد کاش دوباره از من می پرسیدی چه خبر ؟ و من انقدر حرف میزدم که خسته شوی و دلت برای سکوتهای همیشگیم تنگ شود

آن شب کنار ساحل را یادت هست . ماه دریا را روشن کرده بود که ماهی ها تو را در نور نگاه کنند و شاید تنها باری بود که دریا به من لبخند زد چقدر لحظات دیر میگذرد چند باری می خواهم نامه را از اول بنویسم و بارها خواستم آنرا پاره کنم اما نشد می دانم تو این کار رو میکنی و اصلا از یادت هم می روم و قرار گذاشتم حتی به خوابهایت هم نیایم

چند دقیقه ای صدای سرباز نمی اد انگار ساعت 7 شده

من هنوز نمی دانم که چرا اینجا هستم اما هر چیز به من نسبت داده شد قبول کردم من قبول دارم این کشور را دوست ندارم به خاطر تمام عاشقانه هایی که از من گرفت و آسمانی که از روی سرم برداشت به جای آن یک ابر مصنوعی قرار داد که حتی رنگش هم آبی نبود.

صدای قاضی را خوب نشنیدم وقتی داشت اتهام هایم را برایم لیست میکرد ولی من همه ی آنها را پذیرفتم و این تنها حرفی بود که در تمام بازجویی هایم گفتم : قبول میکنم

راستی آخرین چیزی که خواستم یک نخ سیگار بهمن کوچک بود و یک کبریت ،

نمی دانم که وقتی برای روشن کردنش دارم یا نه؟راستی تو هنوز سیگار میکشی ؟

نمی خواهم از تو خداحافظی کنم .

کاش مرا برای هر آن چیزی که نبودم می بخشیدی

۱۳۸۶/۱۰/۱۵

زندان اوین

رفیق شب های آرامش

yasharshams — Sat, 23 May 2009 16:54:53 GMT

برای برادر بزرگم آیدین

رفیق شب های آرامش

سلام

همین اول دلتنگی بگویم حال همه ی ما خوب است

اما

تو

باور نکن

اما باور کن که سبز هستی به رنگ تمام سبزی های آن شهر بی آسمان

اتاقمان به قول خودت زندان انفرادی من و تو بود با کنجکاوی های شبانه تو درپس سلول انفرادی اتاق کنار

کاش باز هم صدا را کم می کردی که از دلواپسی های مادر از ته قلب شاد شویم

حالا که دارم از دلتنگی هایم برایت می گویم این آسمان چشمهایم امان نمی دهد

می بارد

می خواستی بعد از من سلول را رنگ کنی پس رنگ بزن رفیق

لحظه آخر چقدر تنها بودیم من و تو

گفتی: "خیلی مخلصیم خیلی مخلصیم خیلی مخلصیم..."

اما بگذار بگویم

از پس شب های تلخ سیگار و عرق

تو بزرگ من بودی

وقتی از پس کوچه های رفاقت خسته آمدم تو تکیه گاهم بودی

من شیرین ترین لحظه های زندگی را در هوای تو نفس کشیدم

پس به حرمت تمام شب های آرامش با تو

بگویم

همیشه بزرگ مایی رفیق آیدین

پس

سبز بمان

سبز و همیشه

سبز

نام این شعر را نمی دانم ...

yasharshams — Tue, 10 Feb 2009 08:52:18 GMT

تو كه جايي نرفته اي
پشت همين پيچك ها
تو پيچ و واپيچ پس كوچه ها
پنهاني
من چشم گذاشته ام
تا تو
پشت پرچين پروانه ها
جايي كه ما نبينيم
صبر ما را سر بكشي.
تو كه جايي نرفته اي
فقط آنقدر نيامدي
كه چين به پشت مان بيندازي
چروك پيشاني مان.
قاصدك بي مقصد!
من كه گفتم
سوار اين باد بي هر كجا نشو!
قرار ما به قايم باشك بود
يا بي قراري من!
حالا هر كجايي برگرد!
من هنوزم دستي به چشمم گذاشته ام دستي به ديوار.
اصلا لعنت به قرار نا نوشته ي باد
نفرين به اين جاده هاي رباينده
كه اگر رفتني هم بود
سهم پرچين و پيچك پروانه بود
اي كاش از همه ي آمدن ها
تو سهم من از نرفتن بودي
كاش جاده ها تو را نديد مي گرفتند
اي كاش باد نا محرم
دستي بر گيسوانت نكشيده بود
تا كه امروز به بادم ندهي
من هنوزم چشم گذاشته ام
برگرد!

آواز ماهی ها

yasharshams — Wed, 17 Dec 2008 17:17:18 GMT

هی باران

بی قرار دلتنگی های ابر ها

آشفته شدی پسر

حتی نامش را نمی دانی که برایش بخوانی

نشانی اش را به کدام باد سپردی

به کدام باد سر به هوا

هی باران

همدل تنهایی آسمان

می بینی

غربت لک لک های مهاجر که هر سال اینهمه آسمان را پرواز میکردند

از سیبری تا مرداب انزلی

چقدر حرف داشت

و تو تنها صدای ناودانهای زیر شیروانی را می شنیدی

و اواز ماهیگیران را

تنها شدی

پسر

بادهای جوان که بیایند

دیگر نشانی از لک لک ها برایت نمی آورند

دیگر آرام بگیر

باد ها همیشه نشانی ها را از یاد می برند

آهسته ببار

تنها

نامش را زمزمه کن

لک لک ها در راهند

وطن

yasharshams — Sat, 25 Oct 2008 08:49:28 GMT

کلمات همان جای همیشگی هستند

کنار پنجره ی نیمه باز

رو به پاییز

تکیه داده اند

عرق می خورند

نگاهشان می کنم

نمی دانم آنها کمات شعر های من هستند یا نه ؟

من

شعرهایم را گم کرده ام

کسی از شما

آنها را ندیده است ؟

استکان بعدی را می نوشند

به سلامتی کلمه ی وطن

هنوز پاییز است

پنجره نیمه باز

های

با شما هستم

های

من شعرهایم را گم کرده ام

کدام از شما کلمات شعرهای من هستید ؟

کلمه ی وطن بالا می آورد

روی قالیچه ی اتاقم

روی نقش های گل سرخ

هر چه آنها را نگاه میکنم

آشنا نمی بینم

وطن-غربت-آرزو-باران-پرواز-امید-عشق

نه اینها کلمات من نبودند

استکانی هم به من تعارف می کنند

با آنها عرق می خورم

وطن

دوباره استکانی می خورد

می پرسد شعرهایم را کی گم کرده ام

یادم نمی آید

می پرسد شعرهایم را برای کسی گفته بودم

یادم نمی آید

من

چیزی یادم نمی آید

وطن به خواب می رود

امید هم

عشق هم از ابتدا خواب بود

من تنها

حالا نزدیک ترین به پنجره ی رو به پاییز

هنوز

شعر هایم را گم کرده ام

انگار دیگر پاییز نیست

ماه

yasharshams — Mon, 01 Sep 2008 11:05:32 GMT

تو ماه را
بیشتر از همه دوست می داشتی

حتی بیشتر از من
و حالا ماه هر شب
تو را به یاد من می آورد
می خواهم فراموشت کنم
اما این ماه
با هیچ دستمالی
از پنجره ها پاک نمی شود

حمید هامون رفتی و ما هنوز نفهمیدیم :"پس تکلیف عشق چی میشه ؟

yasharshams — Mon, 04 Aug 2008 09:56:18 GMT

دو شعر برای خسرو شکیبایی

اشباح

بركه‌ی اشك است

سینه‌ام

و پرندگانی شاد

بازی‌كنان به صورت من آب می‌فشانند.

آه خسرو، پادشاه شكست‌خوردگان!

تمام لشكریان پارچه‌یی‌ات متواری شدند

سربازانی از نور، سایه‌ها

تو خسرو اشباح بودی.

آه‌ها از هر سوی بامداد بیست و هشتم تیرماه

به خانه‌ی تو روان‌اند

تو خسرو اشباح بودی

سیرت ندیده

تمام می‌شوی.

دو بركه‌ی اشك است

سینه‌ام

و پرندگانی كه به صورت من آب می‌فشانند

از پاهایت كه سرد می‌شوند

خبری ندارند.

***

مرا به حال خودم بگذارید

مرا به حال خودم بگذارید

سنگ‌ها

خسرو مرده است

و شما بی‌قرارید

نامش روی كدام شما حك شود.

می‌خواهم

در تاریكی سینما بنشینم

و رؤیاهایم را ببینم

رؤیاهایی كه فقط

در تاریكخانه‌های شما ظاهر می‌شوند.

مرا به حال خودم بگذارید

صف‌ها، باجه‌ها!

همه‌تان به خانه‌ی خود می‌روید

تنها اوست

در صف ناآشنایانی بی‌بازگشت ایستاده است

و دلش

برای باجه‌ی سینما تنگ می‌شود

تنها او

به پشت سرش نگاه می‌كند و پیش می‌رود.

مرا به حال خودم بگذارید

تا صدای قطار را بشنوم

كه چهره‌ی او را دور می‌كند.

آه خسرو مردگان!

با چشم بسته چطور بازی می‌كنی

در فیلمنامه‌ای كه نشانت ندادند

در جمع مردگان تماشاچی

كه از دلتنگی بسیار

آه می‌كشند.

بازی مكن

فرقی میان تماشاگر و بازیگر مردگان نیست.

بازی مكن

خیمه‌شب‌بازی‌ها فقط برای ادامه‌ی زندگی بود

شمس لنگرودی ـ بیست و هشتم تیرماه 87

داستان اکتبر

yasharshams — Thu, 10 Jul 2008 10:21:18 GMT

پس عاقبت رفتی و

هزار بهانه به دست این غروب تلخ دادی

کجایی

کجای این داستان بلند اکتبر جا گرفته ای

که هیچ کلاغ آخر قصه ای

خبری از تو ندارد

کجایی رفیق روزهای تظاهرات و کلاشینکف

در میان ضرب گلوله انگار رها شدی

از سینه ام

و نشستی بر رفیقان

که این روزها هیچ کدامشان را باور ندارم

کجایی مهربان ترین روزهای خاموشی

شب های سیگار و عرق

گم شدی

از برای شکوفه های کدام بهار نارنج پشت دیوار زندان

تنها گذاشتی

وعده های ساعت ۵ عصر را

رفتی و آرام گرفتی

من تمام شکوفه های جهان را پرسیدم

....

اما نبودی

این داستان واقعی است

yasharshams — Tue, 01 Jul 2008 09:42:18 GMT

و مارال دخترک آرام این داستان دفترش را آورد کمی فکر کرد و شروع به نقاشی کشیدن کرد .

اما فقط یک خورشید کشید .

بعد دوباره کمی فکر کرد . یادش آمد پدرش که زیر آفتاب حسابی سوخته بود .

خورشید را رنگ کرد . رنگ خورشید مارال سیاه بود .

موقع خواب خیلی خوشحال بود فکر می کرد فردا خورشید دیگر نوری نخواهد داشت که

پدر کارگرش را در آفتاب بسوزاند .

خوابش برد .

و خورشید برای همیشه سیاه ماند .