/ دارم کم کم این فیلم را باور می‏کنم./

 و این سیاهی لشکر عظیم/

 عجیب خوب بازی می‏کنند/

در خیابان‏ها/ کافه‏ها/ کوچه‏ها/

هی جا عوض می‏کنند و/

همین که سر برگردانم/

صحنه‏ی بعدی را آماده کرده‏اند/

 / از لابلای فصل‏های نمایش/

بیرونم بکش/

 برفی بر پیراهنم نشانده‏اند/

 که آب نمی‏شود/

از کلماتی چون خورشید هم استفاده کردم/ نشد!/

و این آدم برفی درون/

 که هی اسکلت صدایش می‏کنند/

 عمق زمستان است در من./

 اصلا/ از عمق تاریک صحنه پیدایم کن!/

از پروژکتورهای روز و شب/ از سکانس‏های تکراری زمین، خسته‏ام!/

دریا را تا می‏کنم/

 می‏گذارم زیر سر/ زل می‏زنم/ به مقوای سیاه چسبیده به آسمان/

و با نوار جیرجیرک به خواب می‏روم./

 نوار را که برگردانند/ خروس می‏خواند/

 از توی کمد هم شده پیدایم کن!/ می‏ترسم/

 می‏ترسم چاقویی در پهلویم فرو کنند/ یا گلوله‏یی در سرم شلیک/

 و بعد بگویند:/ "خُب/ نقشت این بود".»

                                                                          گروس عبدلملکیان