از  سالهای  کودکی 

خاطراتی  سبز  ندارم

بیشتر  شبیه  سالهای  وبا  بود و  بی رنگ بود .

یک درخت نارنج  بود

که هر  وقت  دلش  می  خواست  و  در  بهار  عاشق  می  شد  برایمان   نارنج   می  آورد

دو چرخه ی  کورسی  روسی  که  پدرم  برایم  خریده  بود

و صدای  لالایی  های  مادرم 

لالایی هایی   که  صدای  آسمان شب های  شالیزارن  را  داشت

هنوز  آنها  را  به  خواب  می بینم و در خواب  باز  به  خواب  میروم  و دوباره  خواب  میبینم .

خواب سالهای  بمباران  که  پناهگاهی  نداشتیم  جز پستوی  خانه ی پدری

مادر

خنده هایت  به  آژیرهای  قرمز  که  هیچ  گاه  باورشان  نکردی

 باور  نمیکردی  که  این  آژیر  ها  برای  نجات  جان انسانهاست

را هنوز به  یاد  دارم 

من نمی ترسیدم اما

همراهم بودی

خنده هایت  زندگی  بود و آتشفشان امید و دریای پر تلاطم  آروزهای  خوب

این روزها  که   از  پس  سالهای  وبای کودکی گذر  کردم

ساختمانها  و کوچه ها و شهر ها  بمباران  نمی  شوند

من بمباران میشوم مادر

بی  صدای  آژیر های  قرمز

بدون حتی عاشقی  درخت  بهار  نارنج 

برایم  لالایی بخوان

اصلا بیا  باز  پناه  بگیریم در پستوی این  برج  های  بلند

نه

من می ترسم  مادر

صدایت  دیگر  آسمان  شب های   شالیزارن  را همراه   ندارد