بی قرار آسمانند

  ولی من

دلواپس شب

نه

این آسمان نه ابر دارد نه باران

مردم به گمانم تنها  دلشان به یک سوسوی دور خوش است

                  می بینی

                              درست مثل همیشه

                                                      باز هم ابرها اینجا  شبانه باران می سازند

    که کسی از خستگی آسمان و روزگار بد باران بویی نبرد

     شاید اگر ابرها شبانه گریه کنند  کسی صورت آنها را نبیند

   صحبت که به اینجا رسید

                   قبول

                    می گویم

            دلواپس آسمان چشمان تو هستم

         آسمانی که به رنگ دریاست

      امروز دریای چشمانت طوفانی شده

   حال و هوای غرق شدن دارم

بی آسمان ترین جای آسمان

نزدیک درخت های بی ریشه

پیاده روهایی که مدتهاست از جای پای من خالی شده

فریاد کلاغ همسایه

بر سر کبوترهایی که پرواز را آواز می کنند

صدای ناودان حیاط خانه که عاشق باران شده

و

بغض هایی که راه گلو را می بندد

                            که مبادا گریه سر کنی

                                                 و رسوا شوی

میان این همه کلام

               جای فریاد بی صدای پدر

                                          ....

                                       های زنده ای

و فریاد گریه

             خوب شد بغض راه گلو را بست

و گرنه

  صدای مردن آشکار می شد

                                  (با الهام از شعری از رفیق امید منتظری )